Gepost door: Mieke | 3 december 2007

Update

Mijn schoonmoeder is uit het ziekenhuis. Het lijkt allemaal mee te vallen. Gelukkig.

Ik word altijd een beetje stil van ziekenhuizen. Ik kan er niet goed tegen. Ik ben voor weinig dingen bang, maar in daarvan word ik altijd een beetje onrustig. Ik kan er niet op mijn gemak eens even een goed gesprek voeren. Ik doe er altijd maar verkrampt een poging toe.

In 1988 was ik 12. We gingen kleding doorpassen voor de bruiloft van mijn oom en tante. Toen ik ineens pijn in mijn hoofd kreeg. Ik ben toen op de vloer gaan zitten. Thuis onder de wol. Niet alleen mijn hoofd deed zeer, maar ook mijn rechterbeen kon ik niet goed sturen. Later bleek ook mijn handschrift onleesbaar geworden te zijn.

De diagnose: een aneurysma in mijn hoofd. Oftewel, een zwakke plek in een bloedvat dat uiteindelijk gesprongen is. Twee jaar later lag ik op de operatie tafel. Ik had lang blond haar tot net boven mijn billen en ik vond het verschrikkelijk dat dat eraf moest.

Alles is na die operatie anders geworden. Ik werd weer jong. Geen onderzoeken meer. Geen pijn. Ik kon makkelijk uit mijn woorden komen. En ik ging naar school. Gewoon 5 dagen per week. Net als normale mensen op de havo. Niet meer onderbroken door ziekte en artsen.

Leren ging prima. Lopen ging goed. Coordinatie van mijn hand ging goed. En ik rolde van de havo naar het hbo. Van hbo naar werk. En daar ging het mis.

Ik had problemen om dingen te onthouden. Ik had het gevoel dat ik af en toe er niet bij was. Heel even weg. Niet lang… maar precies lang genoeg om te vergeten dat er iets teruggekoppeld moest worden. Of dat er iemand moest worden afgebeld. Stond er weer iemand verlaten en alleen op een afspraak te wachten die niet kwam. Alles probeerde ik. Ik schreef mijn handen blauw van alle dingen die ik moest onthouden. Ik plande overleggen in om dingen vaker te kunnen kortsluiten. Het hielp niet. Ik vond op een gegeven moment ook briefjes die wel in mijn handschrift waren, maar waarvan ik geen idee had dat ik ze had geschreven.

Terug naar de neuroloog. Ik vermoedde iets van epilepsie. Afwezigheid van een paar seconden. Misschien was het op te lossen met een pilletje. Dat bleek niet zo te zijn. Het was een concentratiestoornis. Wat aankomt in mijn korte geheugen, gaat niet altijd naar het geheugen voor de langere termijn. Dat heeft iedereen. Wie is er niet zijn sleutels weleens kwijt? Alleen komt het bij mij zo vaak terug dat het me belemmert.

Okee, dacht ik. Dan ga ik nu geen moeite meer steken in dingen te leren waar ik niet goed in ben. Ik ga me verbeteren in de dingen die in snoeigoed kan.

Dat was de start van Outbox. En het zelfstandig ondernemerschap. Mijn eigen koers varen.

Doordat het niet loopt zoals ik had verwacht ben ik op zoek gegaan naar een baan. Freelance of loondienst dat maakt me niet uit. Als het maar leuk is. Als het maar ligt in de lijn van de dingen die ik snoeigoed kan.

Ik werd benaderd om een baan op me te nemen als secretaresse. Een baan waar ik niet goed in ben. Maar dan wel voor een hele leuke organisatie. De reserves waren inmiddels zover ingeteerd dat ik ernaar uitzag om mijn handen uit de mouwen te steken en ik nam de baan aan.

De eerste week. Ik moest een afspraak verschuiven. Ik heb het tijdstip goed gewijzigd. Alleen stond de ene helft voor de afspraak in Purmerend. En de andere in Amsterdam. Ik kon wel door de grond gaan. Het deed me echt zeer.

Iedereen maakt weleens een foutje. Daar heb ik die afspraak inmiddels maar onder geschaard. En ik check alles minimaal 4 keer voor ik het plaats. Maar de volgende baan is weer mijn baan. Is mijn keuze. Geen compromis.

Dus mocht je iets horen: Ik ben niet zo goed in administratieve ondersteuning. Ik ben snoeigoed als webredacteur, communicatie medewerker, content manager. Ik kan je site optimaliseren, trainingen geven voor tekstschrijven voor internet. Ik kan een nieuwsbrief maken waar je je vingers bij aflikt. Ik zet een marketingactie op die zowel online als offline kanten heeft.

Ik weet de vraag van de doelgroep heel goed tekstueel af te stemmen op het aanbod van het bedrijf. Wie heeft er een baan die goed aansluit bij mijn capaciteiten?


Responses

  1. […] ken mijn beperkingen. Het is benoemd. Ik heb er hard voor gewerkt. En het is me gelukt, ik kan er prima mee […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: