Gepost door: Mieke | 19 november 2007

Dilemma

Ik kom uit een gezin met 3 meiden. Over Anne had ik eerder geschreven. Zij is de jongste. Elles de middelste en ik de oudste.

Elles heeft een verstandelijke beperking en een taalstoornis. Ze kan moeilijk praten. Lidwoorden vallen weg, constructies van zinnen kloppen niet en uitspraak is iets anders dan van anderen.

Dat feit doet natuurlijk wel iets met het gezin. Een kind dat zich zo moeilijk kan uiten, roept om aandacht om erachter te komen wat er aan de hand is. Tegelijkertijd is er niet 1, maar 3 dochters. Mijn ouders hebben voor hun gevoel waarschijnlijk regelmatig in spagaat gelegen.

En als ik het achteraf bekijk heb ik ook regelmatig gedacht: laat maar, het is logisch dat ze de aandacht krijgt. Die heeft ze nodig. Als dat niet zo is, dan draait zij niet lekker en daardoor wij als geheel ook niet. Dat blijft een dilemma.

Inmiddels is Elles 29. Ze woont zelfstandig. Ze heeft een baan. Allemaal dingen waar dat niemand ooit aan zou hebben gedacht 20 jaar geleden. Dus ze heeft het allemaal waanzinnig goed gedaan. Ze voelt zich gelukkig. Ze heeft vrienden. Een grotere ontwikkeling kun je je niet voorstellen. Daar hebben we allemaal aan bijgedragen, zijzelf absoluut niet in de laatste plaats. En daar ben ik dan ook trots op als een pauw.

Ik heb weleens het idee dat zij zich sneller heeft ontwikkeld dan wij. We zijn nog steeds geneigd om voor haar te denken. Om voor haar te bepalen wanneer ze hulp nodig heeft. Of bijval.

Begrijp me niet verkeerd, de spraakstoornis is er nog steeds. Mensen verstaan haar moeilijk. Dat levert nog steeds situaties op waar ze wat hulp kan gebruiken. Een arbeidsconflict is wel heel makkelijk op te lossen voor de werkgever zonder begrijpelijke weerstand… om maar wat te noemen.

Maar vaak kan ze haar boontjes prima zelf doppen. Het is niet altijd meer nodig om haar bij te staan. Sterker nog, misschien staan we dan wel in de weg😉

Ik legde dat uit aan mijn vader. Gelukkig viel bij hem ook dat kwartje. We doen dingen automatisch, omdat dat altijd zo gebeurde. Dat was toen de beste keuze. Misschien nu niet meer. Ik zou het prettig vinden om wat meer dochter te zijn. Mijn vader vond dat ook prettig. Dus die afspraak hebben we gemaakt. Hij houdt mij in de gaten. En ik ook.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: